De tafels worden overbevolkt door lege bierflesjes. Obers doen de moeite
niet om ze weg te halen. Het licht wordt verduisterd door een dikke
mist van sigarettenrook. Ver zit ik er niet naast als ik zeg dat
iedereen in dit café zat is, buiten het opdienend personeel, mijn twee
vrienden en ik. Hadden we daarnet niet door de straten van Rabat
gewandeld, ik had moeite gehad om te geloven dat dit Marokko was.
Het drinken van alcohol wordt in Marokko over het algemeen afkeurend bekeken. In de meeste cafés en restaurants zijn alcoholische dranken niet te verkrijgen. Een argument dat veel mensen gebruiken is dat het drinken van alcohol in strijd zou zijn met de islam. De Marokkaanse wet verbiedt zelfs om alcoholische dranken te verkopen aan moslims. Het mag dan ook niet verwonderen dat de grote meerderheid van de Marokkaanse bevolking nooit alcohol drinkt, al bestaan er geen statistieken over het exacte percentage geheelonthouders.
Toch produceert Marokko 85 miljoen liter bier en 35 miljoen liter wijn per jaar, bijna uitsluitend bestemd voor binnenlands gebruik. Die consumptie gebeurt in alle discretie. Cafés zoals deze gaan steeds verhuld achter geblindeerde ruiten. De deuren worden dicht gehouden, ondanks het over het algemeen warme weer.
Naast cafés zijn er in grote steden als Rabat, Casablanca of Agadir ook verscheidene winkels waar alcohol aan de man gebracht wordt, maar de drank bevindt zich steeds afgeschermd in het achterste rek of in een kelder. Aan de kassa worden de flessen of blikjes altijd in een ondoorzichtige plastic zak gestopt, zodat ze niet zichtbaar zouden zijn op straat. Om acht uur ’s avonds gaat de alcoholafdeling van deze winkels op slot. Wie dan nog niet bevoorraad is moet zich wenden tot de zwarte markt, en betaalt makkelijk een veelvoud van de normale prijs.
Het is de paradox van de Marokkaanse samenleving: er zijn strenge sociale normen die niet zomaar in vraag gesteld kunnen worden, maar wie in de luwte wat anders doet wordt met rust gelaten zolang het niet te grote proporties aanneemt. De tolerantie ten opzichte van alcohol is groot, zolang het gebruik niet in het openbaar gebeurt.
Een voordeel voor buitenlanders in Marokko is dat ze niet aan dezelfde strenge sociale regels gebonden zijn. Ze kunnen op toeristische plaatsen probleemloos een biertje bestellen op een terras, terwijl een Marokkaan met dezelfde vraag slechts op een weigering getrakteerd wordt. Voor zij die er Marokkaans uitzien maar dat toch niet zijn biedt het tonen van een buitenlands paspoort soelaas.
Het tafereel in het café is geen uitzondering voor cafés waar alcohol geschonken wordt. Het lijkt dat mensen ofwel helemaal niet drinken, ofwel geen limieten kennen. Alcoholisme is niet uitzonderlijk, maar omdat alcoholgebruik door de Marokkaanse samenleving en de overheid niet beschouwd wordt als een realiteit, is er geen opvang.
De enige momenten dat de tolerantie tegenover alcohol aan banden wordt gelegd zijn tijdens religieuze feestdagen en tijdens de vastenmaand Ramadan. In die periodes gaan de flessen alcohol in winkels achter slot en grendel. Op café zijn het enkel nog buitenlanders die kunnen drinken. Voor Marokkanen, ook voor zij die geen praktiserend moslim zijn, is het onverbiddelijk nee.
Het drinken van alcohol wordt in Marokko over het algemeen afkeurend bekeken. In de meeste cafés en restaurants zijn alcoholische dranken niet te verkrijgen. Een argument dat veel mensen gebruiken is dat het drinken van alcohol in strijd zou zijn met de islam. De Marokkaanse wet verbiedt zelfs om alcoholische dranken te verkopen aan moslims. Het mag dan ook niet verwonderen dat de grote meerderheid van de Marokkaanse bevolking nooit alcohol drinkt, al bestaan er geen statistieken over het exacte percentage geheelonthouders.
Toch produceert Marokko 85 miljoen liter bier en 35 miljoen liter wijn per jaar, bijna uitsluitend bestemd voor binnenlands gebruik. Die consumptie gebeurt in alle discretie. Cafés zoals deze gaan steeds verhuld achter geblindeerde ruiten. De deuren worden dicht gehouden, ondanks het over het algemeen warme weer.
Naast cafés zijn er in grote steden als Rabat, Casablanca of Agadir ook verscheidene winkels waar alcohol aan de man gebracht wordt, maar de drank bevindt zich steeds afgeschermd in het achterste rek of in een kelder. Aan de kassa worden de flessen of blikjes altijd in een ondoorzichtige plastic zak gestopt, zodat ze niet zichtbaar zouden zijn op straat. Om acht uur ’s avonds gaat de alcoholafdeling van deze winkels op slot. Wie dan nog niet bevoorraad is moet zich wenden tot de zwarte markt, en betaalt makkelijk een veelvoud van de normale prijs.
Het is de paradox van de Marokkaanse samenleving: er zijn strenge sociale normen die niet zomaar in vraag gesteld kunnen worden, maar wie in de luwte wat anders doet wordt met rust gelaten zolang het niet te grote proporties aanneemt. De tolerantie ten opzichte van alcohol is groot, zolang het gebruik niet in het openbaar gebeurt.
Een voordeel voor buitenlanders in Marokko is dat ze niet aan dezelfde strenge sociale regels gebonden zijn. Ze kunnen op toeristische plaatsen probleemloos een biertje bestellen op een terras, terwijl een Marokkaan met dezelfde vraag slechts op een weigering getrakteerd wordt. Voor zij die er Marokkaans uitzien maar dat toch niet zijn biedt het tonen van een buitenlands paspoort soelaas.
Het tafereel in het café is geen uitzondering voor cafés waar alcohol geschonken wordt. Het lijkt dat mensen ofwel helemaal niet drinken, ofwel geen limieten kennen. Alcoholisme is niet uitzonderlijk, maar omdat alcoholgebruik door de Marokkaanse samenleving en de overheid niet beschouwd wordt als een realiteit, is er geen opvang.
De enige momenten dat de tolerantie tegenover alcohol aan banden wordt gelegd zijn tijdens religieuze feestdagen en tijdens de vastenmaand Ramadan. In die periodes gaan de flessen alcohol in winkels achter slot en grendel. Op café zijn het enkel nog buitenlanders die kunnen drinken. Voor Marokkanen, ook voor zij die geen praktiserend moslim zijn, is het onverbiddelijk nee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten